Casametrie en de voorpoten van een ezel

wrtlDeze week viel mijn aandacht op de inleiding van het proefschrift van een van ‘s lands bekendste casametristen, Paul de Vries. Hij schreef net als dr. Mark Francke in 2010 dat de huizen in Nederland niet zijn overgewaardeerd. In plaats daarvan zouden deze worden gedragen door zogeheten ‘fundamentals’ en dus niet meer in prijs dalen. De meer voorkomende assumptie dat huizenprijzen op lange duur de inkomens volgen, zo schrijft hij, was inmiddels weerlegd door Gallin in 2006. Er dient dus gekeken te worden naar rente en betaalbaarheid van de maandlasten. Gallin schreef zijn stuk kort voor de huizenmarkt in de VS crashte, kort na de voorspellingen van Francke en de Vries begonnen de prijzen in Nederland pas echt flink te dalen.

Ik weet niet hoe dat voor jou werkt, maar mij deed het sterk denken aan de voorpoten van een ezel. Dat zit zo. Jaren geleden maakte ik met een groep vrienden een meerdaagse bergtocht door de hoge Atlas in Marokko. Afgezien dat het maar een dorre woesternij is in de zomer, denk ik met veel plezier aan deze tocht terug. Het was echter een tocht met tegenslagen. Ik geloof dat iedereen behalve ik geplaagd werd door blaren en/of diaree aanvallen vanwege te nieuwe schoenen en slecht gedesinfecteerd drinkwater.

Met een zieke reisgenote naar de top

Een meisje werd zo ziek dat ze niet op eigen kracht verder kon. Het gebied waar we zaten was niet bepaald een gebied waar je even een dokter kon vinden of een taxi naar huis kon nemen, in de wijde omtrek waren geen verharde wegen. Verrassend genoeg was er wel binnen tien minuten een jongen van een jaar of 12 gevonden die een dagje met zijn ezel met ons mee kon lopen. Het meisje zou op de rug van de ezel de tocht voortzetten. De waarschijnlijk grootste beklimming -en afdaling- die ik ooit gemaakt heb lag juist die dag op onze route.

Na vele uren zwoegen (het jongetje van twaalf had nergens last van) bereikten we de top. Het was er met een stevige bries beduidend kouder dan het dal die ochtend, maar het uitzicht was schitterend. Wat we alleen totaal niet haden zien aankomen was dat het meisje op de top werd gevraagd om van de ezel af te stappen. Ezels kunnen namelijk niet zo veel dragen als ze naar beneden gaan. Klinkt raar, maar stel jezelf voor hoe je op handen en voeten met je neus vooruit een trap op- en af zou lopen. Dat geldt dus ook voor ezels.

De top van de woningmarkt

Hoe anders was die situatie dan de huidige situatie op de woningmarkt? Om niet achter te hoeven blijven bij de groep hebben velen zich ‘veilig en verantwoord’ naar de top laten brengen, maar nu de afdaling is begonnen blijkt niet de kracht van de achterpoten van de ezel bepalend maar de veel kleinere kracht van de voorpoten. Wie verteld was dat ze de top aankon moet nu op eigen kracht verder. Het mooie uitzicht is al geweest dus er is weinig om naar uit te kijken bovendien.

Om de moed er in te houden zingen makelaars en vastgoedprofessoren onafgebroken “We zijn er bijna, we zijn er bijna!”. Zij benadrukken dat de ezel zelfs wel twee meisjes zou kunnen dragen inmiddels, mits deze maar weer op zijn achterpoten kan leunen. De politiek lijkt zich niet te interesseren welke kant we op gaan, als de ezel maar beweegt. Vereniging Eigen Huis en de bouwlobby wijzen er keer op keer op dat het voor iedereen makkelijker zou zijn als we weer omhoog zouden lopen.

grafiek2

Maar wat helemaal niemand zich meer lijkt af te vragen, is wat het reisdoel eigenlijk was. Natuurlijk is het mooi op een berg, maar voor lange tijd boven de boomgrens leven is vrijwel onmogelijk. Net als op grote hoogte de elementen teveel energie aan vegitatie onttrekken om stand te houden, zijn de kosten om de financiële / huizenbubble  te onderhouden te hoog om ruimte te houden voor innovatie en ondernemersschap. Teveel krediet dat naar productieve sectoren had kunnen stromen belandt in de zeepbel en in niet productieve financiële sectoren.

Terug naar het reisdoel

Het is dus zaak om terug in het dal te komen. We kunnen boos worden op het meisje dat mee naar boven ging terwijl ze al ziek was, maar dat gaat ons niet helpen. We kunnen boos worden dat de ezel er niet meer voor ons is, maar daar schieten we ook niets mee op. De spelregels zijn veranderd en we zullen opnieuw ons plan moeten bepalen. Misschien moeten we de bagage wat herverdelen, maar laten we nu eens beginnen met te bepalen wat het reisdoel is en hoe we daar met zijn allen kunnen komen.

En als we nou nog eens een wandeling maken berekenen we niet alleen wat we berg op kunnen presteren, maar ook of we genoeg energie overhouden voor de terugweg.

5 comments for “Casametrie en de voorpoten van een ezel

  1. Hupido
    February 13, 2014 at 1:33 pm

    Mooie beeldspraak! Ik neem aan dat je met die zwakkere voorpoten bedoelt de verminderde koopkracht en de hogere eisen aan kredietverlening bijvoorbeeld.

    • De starter
      February 13, 2014 at 1:58 pm

      Zoiets. Heuvel op kan men minder dragen dan heuvel af en geldt een andere motivatie om voort te bewegen.

  2. DrMarshall
    February 13, 2014 at 2:58 pm

    Mooie beeldspraak inderdaad. Vat de kern echt heel mooi samen.

    En Hulde voor al je inspanningen om Nederland op te voeden!!!

    Maak me zorgen over hoe het establishment dit land bestuurt en de gewone burgers de schulden in manipuleerde en daar nog steeds mee doorgaat (alsof er niks aan de hand is).

    NL is zo gebaat met mensen zoals jij die gewoon eens zelf een rekensom maken, ipv anderen napraten en nadoen.

  3. Edsel de Graaf
    February 13, 2014 at 6:11 pm

    Maak je geen illusies, er zullen nieuwe toppen volgen…. en daarna weer dalen. Dat noemen economen “varkenscycli”.

    • De starter
      February 13, 2014 at 6:36 pm

      Tsja, uiteraard ken ik die term. Economen noemen onze woningmarkt trouwens ook een voorraadmarkt.

Comments are closed.